Αυτή είναι μια Bentley S-1 Continental του 1958 σε μπλε της Καραϊβικής.
Μιλάμε για πολύ έντονο χρώμα!
Το όνομα θυμίζει μπάτλερ. Όπως αυτός εδώ που τη φροντίζει.
Ο Λορέντζο, όνομα που λατρεύω.
Έχει μπεζ καθίσματα με ένθετα σε ανοιχτό καφετί.
Διαθέτει εξακύλινδρο κινητήρα εν σειρά, 4,9 λίτρων,
και κάτι σαν τετρατάχυτο σασμάν.
Έχει καμπύλες, ωραίο αέρα, κι είναι εκτός τόπου και χρόνου.
Φτιαχνόταν από την ίδια εταιρεία με τις Rolls Royce.
Οι Bentley σκόπευαν να μην είναι τόσο φαντεζί όσο οι Rolls.
Σοβαρά; Ελάχιστα. Αλλά έχουν κάτι ωραίο.
Μ' αρέσει να σε κάνει ο άλλος να νιώθεις καλά που νιώθει καλά.
Ωραίο αμάξι μού διάλεξες.
Είναι τέλειο για τον ξεχωριστό σημερινό καλεσμένο μου…
Από τα αγαπημένα μου…
τον Σέντρικ τον Διασκεδαστή.
Ένας τύπος που "πέτυχε, ζει και γουστάρει".
Του ταιριάζει η Bentley.
Είναι στο στιλ μου.
Εμπρός;
Τι λέει, μεγάλε;
Η Φωνή το πρόδωσε;
Ναι, Η Φωνή. Η φωνή το πρόδωσε.
Σέντρικ Διασκεδαστή, εδώ Τζέρι ο Άνθρωπος.
Ήπιες καφέ;
Πάμε; Μ' αρέσει ο καφές.
Ωραία, πάμε.
Είμαι ο Τζέρι Σάινφελντ. Βλέπετε το Κωμικοί Πάνε για Καφέ με το Αυτοκίνητο.
Καλά σε βλέπω!
- Ναι, ε; - Ναι.
- Θέλω τέτοιο μπλουζάκι. - Α, καλά, είναι…
Είναι με τον "Μεγάλο".
- Θα το πάρεις αυτό; - Ναι.
- Θα σε χρεώσουν, έτσι; - Μ' έχουν χρεώσει ήδη.
Πω πω!
Ο ΜΕΓΑΣ ΜΟΧΑΜΕΝΤ ΑΛΙ
- Καλό; - Ναι. Πολύ ωραία επιλογή.
Όποιος με ξέρει θα έλεγε, "Σου πάει, φίλε".
Ναι.
- Μου πάει. - Αλήθεια, κοίτα εκεί.
Θα τη φέρω πίσω τη ρόμπα, παιδιά.
- Πώς νιώθεις τώρα; - Χαλαρά.
Χαλαρά! Ελαφρύς σαν πούπουλο, ε;
Ποτέ δε σκεφτόμουν ότι θα γεράσω εγώ.
Τη χαίρομαι τη ζωή. Αλλά δε θέλω ν' αρρωστήσω άσχημα.
Διάβαζα για τον Σάμνερ Ρέντστοουν.
Ναι, ξέρω.
Όταν ο λαιμός σου δεν αγγίζει τον γιακά σε κανένα σημείο…
Θέλω να δείχνω ότι δένω εγώ τη γραβάτα.
- Δε θέλω αυτή την όψη. - Ναι.
Μοιάζεις πάλι όπως όταν ήσουν βρέφος.
- Ναι. - Μην το κάνεις.
Τα πρώτα και τα τελευταία δυο τρία γενέθλια μοιάζουν πολύ.
- Σου το λένε ότι έχεις γενέθλια. - Ναι.
Σου λένε "Να οι φίλοι σου".
Και σε βοηθούν να σβήσεις τα κεριά.
Θες βοήθεια σ' αυτό.
Τα αστεία σου έχουν πολύ οξεία παρατηρητικότητα.
Οι αφετηρίες σου… το ότι ο παπάς δεν είναι ποτέ έτοιμος.
Κάνεις εσύ τον παπά. Αυτός έτοιμος; Ποτέ!
Δεν προετοιμάζεται για τη λειτουργία.
Κρατάει την Αγία Γραφή, αλλά ποτέ δεν είναι έτοιμος, ε;
"Καλημέρα.
Αμήν.
Και καλημέρα".
Μ' αρέσει. Εγώ δεν το 'χω δει αυτό.
- Αλλά το φαντάζεσαι αμέσως. - Μόλις το λες…
Ναι, απλά το "Καλημέρα. Αμήν".
Χτες έκανα μια μεγάλη βόλτα, με δυνατά τη μουσική.
Από παιδί, αυτό ήταν η ελευθερία.
Στο αμάξι, όταν ακούς αγαπημένη μουσική, δε νιώθεις ότι όλα είναι πιθανά;
Η μουσική προκαλεί πολύ θυμό στον δρόμο.
Είδα έναν που ξεσάλωνε και βαρούσε το αμάξι του.
Ήταν έξαλλος κι αρπάχτηκε μ' έναν άλλον.
- Ναι. - Πιο τρελό πράγμα δεν έχεις δει.
Έριχναν πράγματα ο ένας στον άλλον, χωρίς να βγουν.
Ο ένας έριξε μια παιδική σάκα.
Με τον Μπαζ Λάιτγιρ, την έριξε στον άλλον.
Ο μικρός θα πήγε σχολείο αδιάβαστος.
Τι να γίναν αυτοί από τις παλιές διαφημίσεις;
- Ό ίδιος δεν ήταν πάντα; - Όχι, άλλος.
Εγώ τους μπερδεύω. Ίδιοι μού φαίνονται όλοι.
Μ' αρέσει που κάποια στιγμή τη νύχτα αυτό φαίνεται λογικό.
Λες "Τα δικά μου μαχαίρια δεν κόβουν παπούτσι.
Πρέπει να το αγοράσω αυτό".
Τέλειωσα το λύκειο το '82 και μετά πήγα στο κολέγιο.
Δούλεψα σε ασφαλιστική, πραγματογνώμονας.
Μ' άρεσε που ήμουνα δίγλωσσος,
μιλούσα κανονικά αγγλικά και θυμωμένα νέγρικα.
Γιατί έρχονταν οι μαύροι κι απειλούσαν:
"Θα σας τινάξω στον αέρα!"
Έλεγαν όλοι "Θεέ μου!" Κι εγώ έλεγα "Όχι, κυρία".
"Δεν πουλάνε δυναμίτη στους μαύρους, ποτέ".
Στην κωμωδία μπήκα τότε που έπιασα κι αυτή τη δουλειά.
Ένας κωμικός ζητούσε να "δανειστεί" τις ατάκες που έλεγα.
"Μπορώ να το πω αυτό;"
Και λέω "Εντάξει. Ξέρω γω; Δουλειά έχω".
Μετά μ' έγραψε σ' έναν διαγωνισμό κωμωδίας.
Πήγα, έπαιξα, κι έβγαλα 500 δολάρια, την πρώτη μου φορά.
Οπότε ζήτησα άδεια.
Ως και σήμερα, δεν έχω παραιτηθεί από την ασφαλιστική.
- Ακόμα άδεια έχεις; - Ναι. Όποτε θέλω, πάω πίσω.
Αυτό το τρικ, που γελάς πριν πεις το αστείο,
τους ψήνει να γελάσουν.
Οπότε, είπα… είπα…
"Τζέρι, όχι, μεγάλε. Δεν ήταν αστείο αυτό.
Εμένα θα ξεγελάσεις με το προκαταβολικό γέλιο; Δεν τσιμπάω".
- Προκαταβολικό γέλιο. - Ναι…
Μου τη σπάει!
- Οπότε… - Τέλος πάντων…
Στην οικονομική κρίση, στα ζόρικα,
είχα έναν φίλο, παιδικό.
Ήρθε και μ' έπιασε. "Θέλω δουλειά".
"Τι ξέρεις να κάνεις;" "Παίζω μπάσο".
- Λέω "Δε…" - "Δεν ξέρω τι να το κάνω".
"Τι να σε κάνω!"
Να 'λεγα αστεία και…
"Αυτός είναι ο μπασίστας μου. Παιδικός φίλος".
Πίνω τεκίλα. Τη βάζω σε φλιτζάνι.
Σε στιλ "Πίνω λίγο τσαγάκι".
- Και πού γίνεται αυτό; - Στο καμαρίνι, μετά την παράσταση.
Παίζεις με πέντε άλλους κωμικούς,
οπότε είναι πολύ στο στιλ της ζωής μας.
Ναι, ναι.
Γελάμε, ο ένας στο δωμάτιο του άλλου.
- Βγαίνετε 5-6 άντρες παρέα; - Ναι.
Ο Τζορτζ Λόπες, εγώ, ο Έντι Γκρίφιν, ο Ντι Ελ Χιούλι.
- Όλοι μαζί; - Ναι, σαν…
- Μεγάλο πρόγραμμα. - Για στάδια.
Κάθε βράδι είναι σαν αγώνας ράγκμπι. Σαν ντέρμπι.
- Κάθε βράδυ… - Κάθε βράδυ.
μπορεί να βγεις δεύτερος.
Οι κωμικοί τρελαίνονται να ταπώνουν κωμικούς, έτσι;
Γιατί το χαιρόμαστε τόσο;
- Ε… - Όταν σου λέει κάποιος…
"Δεν έβγαλε καθόλου γέλιο.
Ο Σάινφελντ τον πάτησε χάμω".
Τον άφησε έτσι.
Ζούμε μόνιμα με τη σκέψη πώς θα επιβιώσουμε, ε;
Τα πιτσιρίκια με τα βιντεοπαιχνίδια σ' την πέφτουν…
Αν υπήρχε βιντεοπαιχνίδι σταντ απ,
κάπως έτσι θα ήταν.
Μόνο που θα 'πεφταν αστεία αντί για σφαίρες.
Θα 'χε και θεατές.
Όχι τρομοκράτες. Απλούς θεατές που…
Μια τέτοια κυρία.
Είσαι σαν Νοτιοαμερικανός δικτάτορας ή ένας Καντάφι.
Και θα υποτάξεις αυτόν τον όχλο μόνος σου.
Δικτάτορες, κωμικοί και παπάδες.
Όλοι τους το παίζουν.
- Ένα νούμερο είναι! - Εμείς όμως μόνοι μας.
Είσαι μόνος, και θα σε πείσω ότι με χρειάζεσαι,
ως την ώρα που θα φανεί ότι με βαρέθηκες.
Πριν σκοτώσουν τον Καντάφι, είδες το πρόσωπό του;
Σαν να έλεγε "Εντάξει, το κατάλαβα".
Εσύ έχεις προβλήματα με τους νέους, όπως εγώ;
Τι; Να…
Απλά ένα γενικό…
- Σ' εκνευρίζουν; - Ναι.
Όχι ακόμα. Αλλά πιστεύω ότι με τον καιρό χάνεται ο σεβασμός.
Το βλέπεις, ναι.
Όταν νιώσεις να βγαίνει αυτή η δυσφορία των νέων,
μην την κοντράρεις.
Είναι…
- Είναι τέλεια για την κωμωδία σου. - Εντάξει. Να τη δεχτώ.
Ναι. Σαν ηλικιωμένος, ξεροκέφαλος μαύρος.
- Μ' αρέσει. - Το πιο κωμικό…
- Δίνει ρέστα, πάντα. - Πάντα.
Νομίζω πως κάτι πολύ δύσκολο για τα παιδιά σου
θα είναι το επώνυμο "Διασκεδαστής".
- Είναι ζόρικο. - Πρέπει.
- Ζορίζονται. - Ναι. Αυξάνει τις προσδοκίες.
"Μα είμαι αρχιτέκτονας". "Και;"
Τον ήξερες τον Ρόμπιν Χάρις;
Βασικά απ' αυτόν κυρίως εμπνεύστηκα να γίνω κωμικός.
Είχε μια περσόνα ατόμου με το οποίο σίγουρα ταυτιζόσουνα.
- Πολύ καθημερινός τύπος. - Ναι, βέβαια.
Δε φορούσε λαμέ κοστούμια ή γάντια με το δαχτυλίδι απέξω…
Το στιλ του ήταν πολύ ανεπίσημο.
"Ταξίδευα πρώτη θέση". "Να σας σερβίρω τώρα;"
"Θέλω ό,τι δικαιούμαι στην πρώτη θέση".
Είχε ρυθμό.
"Φέρε μου ό,τι δικαιούμαι στην πρώτη θέση".
Ήταν το τελευταίο επεισόδιο της σεζόν και όλης της σειράς The Soul Man.
Όταν κόβονται οι εκπομπές μαύρων δεν…
δε γίνεται μεγάλος ντόρος.
Ενώ "Το τελικό επεισόδιο του Σάινφελντ!"
Γιγαντοαφίσες. Σε είχαν παντού.
Ο κόσμος έκλαιγε. "Θεέ μου! Θα μου λείψει πολύ!"
Ενώ στον Στιβ Χάρβεϊ το κατάλαβα
όταν βγήκε η τούρτα, λες κι απολύθηκε Παρασκευή.
Λέω "Τι παίζει με την τούρτα;" "Τελευταία μέρα σήμερα, φίλε".
Έχω φάει κόλλημα με τον Αλί. Τρομερή βδομάδα, αυτή του θανάτου του.
Το θέμα με αυτόν, που δεν το συζήτησαν αυτή τη βδομάδα,
είναι ότι αυτός ο μαγικός, καταπληκτικός άντρας
ήταν ο πιο μαγικός όλων των εποχών.
Αλλά εκείνη την εποχή όλα ήταν μεγαλειώδη.
- Οι Beatles. - Ναι.
Ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ.
Ο Ρίτσαρντ Πράιορ, άλλο επίπεδο…
- Ήταν όλοι μυθικοί. - Γεγονός.
Εγώ στα 15 μου νόμιζα ότι έτσι είναι ο κόσμος όλος.
Με τόσο καταπληκτικά άτομα.
Το θεωρούσαμε αναμενόμενο ο πρωταθλητής βαρέων βαρών να είναι μυθική μορφή.
- Ναι. - Ήταν φυσιολογικό.
- Αυτό είναι το τρελό. - Ναι.
- Ενώ τώρα δεν υπάρχει κανείς σαν αυτούς. - Ναι.
Αυτό θρηνεί ο κόσμος κατά βάθος σε τούτη την κηδεία.
Ο Στεφ Κάρι; Τι με νοιάζει… καλός είναι, έχει τεχνική, σκοράρει, κάνει καριέρα.
- Αλλά δεν είναι σαν… - Ναι.
Τέτοιους ανθρώπους δε βλέπουμε πια.
Παρόλο που έμοιαζε…
σαν να μεγέθυναν οι ίδιοι τον εαυτό τους, δεν ήταν έτσι.
Ήταν καυχησιάρηδες, ναι, αλλά για να νιώθεις εσύ ωραία.
"Είμαι 22, ο χειρότερος στον κόσμο,
αλλά δεν πιστεύω στον πόλεμο αυτόν, δε θα πάω".
Ξέρεις τι χάθηκε; Ότι κανείς πια δε λέει
"Αυτό μάλλον δε θα βοηθήσει την καριέρα μου".
- Δεν ήταν βασικό αυτό για το μεγαλείο του; - Ναι.
Δεν έγινε μίτινγκ "Αλλάζω όνομα".
"Όχι, ο κόσμος σε ξέρει ως Κάσιους Κλέι!"
"Όχι, θα τ' αλλάξω".
Έτσι;
Ο Αλί έμενε σ' ένα κτίριο στο Σικάγο.
Τα είχα μ' ένα κορίτσι που έμενε εκεί.
Πήγα μια φορά, κι είδα κόσμο να αδειάζει ένα φορτηγό.
Φαινόταν ότι ήθελαν βοήθεια, και πήγα, κι ήταν αυτός.
Ο Μοχάμεντ Αλί. Τι να λέμε…
Σε φάση που δεν το περιμένεις.
Μια συνηθισμένη μέρα, και να σου ο Αλί!
Άπαιχτο ήταν!
Μια από τις φευγάτες στιγμές της ζωής…
Ποιος σ' έκανε να ουρλιάζεις; Λίγοι.
Ναι, ήταν τρελό.
Πάμε να φύγουμε.
Δεν ξανάρχομαι εδώ.
- Ευχαριστώ πολύ. - Χαρά μου.
Καταπληκτικό μαγαζί.
- Ευχαριστώ. - Μας άρεσε.
Γεννήθηκα με πολύ δυνατή φωνή.
Θυμάμαι ότι μου άρεσε σαν ιδέα, όταν άλλαξε η φωνή μου…
- Ναι; - στην εφηβεία.
Πάντα χρησιμοποιούσα τη φωνή μου.
Στο τηλέφωνο; "Εμπρός. Ναι. Α, τη μητέρα μου θέλετε.
Δεν είναι εδώ τώρα".
Θυμήθηκα τώρα αυτά τα apps, όπως το Waze.
Μ' αρέσει το Waze.
Το Waze είναι σαν… ναι!
"Πρέπει να το ακούς! Ποτέ μην κάνεις του κεφαλιού σου".
- Όχι. - Όταν το Waze
σου λέει να στρίψεις, στρίψε.
Μια φορά του 'βαλα μια πολύ άγρια γειτονιά
και λέω "Πώς πάω εδώ;"
Όπως μου μίλαγε, ξαφνικά λέει "Κλείσε την ανοιχτή ακρόαση.
Βάλε το ακουστικό σου".
Λέει "Σίγουρα ξέρεις πού πας; Σίγουρα;
Εκεί θες να πας; Εντάξει, ξαναβάλε ανοιχτή ακρόαση".
Ο Κρις Ροκ μου είπε για μια μέρα που σε είδε να σταματάς στη Σάνσετ
κι ήσουν σε μια… Rolls κάμπριο;
Ναι.
- Το λες και χασμουριέσαι! - Ναι, καλή ήταν.
- Η Rolls κάμπριο. - Ναι.
Τέτοιο αμάξι θα το κυκλοφορούσε μια γριούλα.
Δεν κρατήθηκε, μου τηλεφώνησε. "Ο Σέντρικ έχει Rolls!"
Ναι.
Υποτιτλισμός: Γιάννης Παπαδάκης